Ahla 'w Sahla

Na een ritje door de Noord-Griekse heuvels komen we aan bij de luchtmachtbasis in Nea Kavala, waar een kamp is gesticht. We besluiten de militairen te negeren en lopen zelfverzekerd het terrein op. Zodra we een speeltuintje en de douches voorbij zijn gelopen, belanden we op een landingsbaan. In dit kamp zijn onlangs containers geplaatst over de hele lengte van de baan als in een lange rechte straat. Op het gras naast de baan staan de laatste tenten nog in wind te wapperen. Vele families hebben besloten om bij de ingang van hun container een entree te timmeren voor extra ruimte en beschutting tegen de wind. Blijkbaar verwachten deze mensen dat ze hier de winter zullen moeten doorbrengen.

Ik ben Rachid & Amina | Ik ben net als jij

Een man slaat een spijker door een flessendop om een plastic dekzeil aan het hout te verbinden van de geïmproviseerde entree tot zijn container. We complimenteren hem om zijn vindingrijkheid, maar hij haalt lachend zijn schouders op. Er zit niks anders op dan te gebruiken wat voorhanden is in situaties zoals deze. Wat voorheen alleen als dop van een fles functioneert krijgt op een ander moment in je leven een totaal andere functie en waarde. Hij heet Rashid en vraagt of we een kopje koffie komen drinken. We doen onze schoenen uit en zetten deze in de splinternieuwe entree. We stellen ons voor aan zijn vrouw Amina en baby Zaina en nemen plaats op wat kussens op de grond in een ruimte met alleen een bed. Zaina was twee maanden toen ze aankwamen en kan inmiddels staan. Met haar grote ogen en vrolijke staartjes op haar hoofd kijkt ze ons verbaasd aan. Rashid vertelt ons over zijn stad Aleppo, over de lange tocht en hoe hij vorige winter in Idomeni aankwam en sindsdien geen kant meer op kan. Hij heeft maandenlang in een tent in de modder gewoond dus deze container, die hij zelf een caravan noemt, is een hele verbetering. Ondanks de verbeterde omstandigheden maken Rashid en Amina zich zorgen over de toekomst. Ze willen ergens heen waar de kinderen naar school kunnen en ze verder hun leven kunnen opbouwen. Het niet vooruit of achteruit kunnen weegt emotioneel heel zwaar. Het is alsof ze gevangen zijn genomen door Europa.

Je zal maar in een container wonen zonder elektriciteit op een landingsbaan in een ander continent. Een situatie waar je dan relatief blij mee zult zijn, omdat je daarvoor nog in een tent woonde, terwijl je voor de verderzetting van je leven moet wachten op een beslissing die niet genomen wordt. Restjesmensen. Tussen wal en schip beland. In een container op een landingsbaan, die je zelf steevast caravan zal noemen.